The Boston Intelligencer 24-04-2010

Discoveries with Boston Philharmonic.Wentink Soars There was a lot to discover at Boston Philharmonic’s “Discovery” concert Thursday night, April 22 at Sanders Theatre — Gwyneth Wentink, for one. She is an angel. Her harp took wings in one of very few concertos featuring the instrument, soaring away to breathless heights in Harp Concerto by Alberto Ginastera. Over three movements and a cadenza, all shaped as a continuous and inviting whole, she and her harp took flight into fearfulness and alarm, wonder and marvel, and into the beyond. “My Salvi harp,” she says in a full-page ad appearing in the program booklet, “gives me the possibility to express myself the way I want. It is unique in its richness of sound and colors and is a true inspiration.” Together, she and her Salvi found opportunities galore in the Argentinean composer’s multihued score that includes some 34 percussion instruments with the harp briefly becoming the 35th in the first movement, where she was called upon to tap out a rhythm with both hands on the harp’s sounding board. To what extent she could vary the sound of the harp’s strings could be a study in and of itself. There were fleshy, warm, sustained utterances, chilling, rattling strums from fingernails flat against the strings, feathery glissandi and forcefully plucked strings in rapid arpeggios. But back to where she took us in the Ginastera. Only the audience’s slightest shuffling about could be heard during the pauses between movements, so wrapped up it apparently was in this magnetic performance by the young and gifted Dutch musician. Balance of harp and orchestra, you think, might have been a problem? Hard to believe, but maybe a handful of the harp’s notes could be seen and not heard. Both Gwyneth Wentink and Boston Philharmonic penetrated profoundly into the unusual space of this improbable concerto, both running away with its uncommon personal and mystical folkloric bent. How lucky! It turns out that soloist Wentink drove from Amsterdam to Madrid, a two-day trip, in order to catch a plane to Boston, this due, of course, to Iceland’s volcano interfering with air travel in Europe.

David Patterson

NRC

Wentink is een harpheldin Concert: Brussels Philharmonic – het Vlaams Radio Orkest o.l.v. Uri Segal, m.m.v. harpistes Gwyneth Wentink, Isabelle Perrin & Isabelle Moretti. Gehoord: 18/7 Concertgebouw Amsterdam. Harpheldin van de avond was de Nederlandse harpiste Gwyneth Wentink, die in het bekendere Harpconcert (1956) van de Argentijnse componist Ginastera, een grillige mix tussen klassiek en rauwe folklore, in alle opzichten voldeed aan de hoogste artistieke eisen. Haar harpspel was betoverend van klankkleur en eigenzinnig door haar gedecideerde timing en markante fraseringen. Wentink speelt recht uit haar hart, zonder pose of effectbejag. Het gaat niet meer om de harp maar alleen nog maar om de muziek. Haar jazzy Ginastera overdonderende door de directheid en eenvoud van haar interpretatie. Haar toegift, het nobele Ground voor soloharp van William Croft, was zo huiveringwekkend mooi, dat ze een golf van ontroering door de zaal deed stromen.

Wenneke Savenije

HP De Tijd

HP De Tijd Wentink speelt magistraal. Ik heb het overbekende Gitaarconcert de Aranjuez nog nooit zo meeslepend gehoord. Ook met de solo-CD Rhapsody bewijst ze een harpiste te zijn die verder kijkt dan het geijkte repertoire. Het nettoresultaat heeft een hoge aaibaarheidsfactor en Wentink walst er soms lustig op los. Wentink heeft meer te bieden dan geijkte elfenklankjes. Haar spel is virtuoos en stevig geaard.

Oswin Schneeweisz

New York Concert Review "Gwyneth Wentink is a splendid harpist with a virtuoso's flair and technique. She knows how to exploit every resource of her instrument, tossing off delicate rippling arpeggios, furious cascades, whirlwind runs and remarkably sonorous, ringing harmonics, and she commands a truly amazing range of dynamics colors and nuances. The enthusiastic audience was rewarded with a brilliant encore."

YCA New York ""Gwyneth Wentink has an incredible technique which is always in service of the music. From the first notes on it became clear that this young woman also touches the strings of the human soul."

Nurnberger Zeitung "Henk Badings Konzert für Harfe und Orchester (1967) mit dem Nürnberger Symphoniker unter der Leitung Dirigent John Storgards war ein reizvoll-spannendes Wechselspiel mit der 20 järigen Harfen-Virtuosin Gwyneth Wentink. Die Niederländische Solistin gewann dabei ihrem Instrument bemerkenswert farbenreiche Klangnuancen ab, bewies grossartige Technik und feine musikalische Sensitivität in der Linienführung und in der stilistischen Gestaltung. Mit Gwyneth Wentink wäre ein solistischer Harfenabend gewiss eine begrüssenwerte abwechslung zwischen Klavier und Violien-rezitals!"

Utrechts Nieuwsblad "Virtuositeit en technische vaardigheid, waar Wentink zeker over beschikt, zijn het fundament van haar enorme muzikale zeggingkracht die in elk stuk, of het nou C.P.E . Bach, Fauré of 20ste eeuws werk betrof.Van sommige musici hoef je maar een paar tonen te horen en dan weet dat je met een rasmuzikant te maken hebt. Gwyneth Wentink is er zo een."

Szarvas "Er gebeurde een wonder in de Oude Kerk in Szarvas. Na de eerste klanken bleef de lucht stilstaan in de kolossale ruimte.Het geluid van een "breekbaar" instrument werd bespeeld door een Godgezegend talent, de Nederlands-Hongaarse Gwyneth Wentink. Haar harpspel heeft de luisteraar volkomen betoverd. Met dit recital kreeg onze stad een zeldzaam cadeau vanwege haar muzikaliteit, kleurrijke spel en virtuositeit. Zo'n vergelijkbare ervaring heeft de stad nog niet gehad sinds de pianist Zsoltán Kocsis."